بنام ...

بنام آن "مَد" ... آن که مقام دَد ... باز  اِستانَد ... روشنِ ما شَد ...

روز قیامت ... به ما نشانَد ... و آن که دزدَد ... نه انگرانَد

روشنکان را ... قدرت ما شَد ... آن به خموشان ... نه سرکشانَد ...

تن به سبوشان ... نا بشکانَد ... هم به خموشان ... به اندزانَد

تن به رپوشان ... پشت سرانَد ... ردای خود را ... نه سرخه کانَد

آن که بنام دَد ... کعبه نشانَد ... به اهرمانَد ... نه کعبه مانَد

معجزه خود ... به من نشانَد ... و منطقم را ... نه مسخرانَد

و انجمم را ... برادرانَد ... و کنج کعبه ... آلت ما نَد

آن که کلم دَد ... نه بنده مانَد ... وصل من او شَد ... به حبله مانَد

آن که غلام دَد ... نه خوش کلام دَد ... بنده اویم ... خسرویشان شَم

آن که کسان دَد ... همنفسان دَد ... آن که لسان دَد ... همدَمِ آن شَد

آن که بجان دَد ... سر به نهان دَد ... نه بنده آرَم ... که سر خَم آرَم

آن که کهان دَد ... به کهکشان دَد ... من خودَم اویَم ... خود بکشان چَد

آن که نبی دَد ... دروغ چی بَد ... به انبیایم ... نه خود گمانَم

به روشنک را ... حمام دانَم ... خزینه خود ... پُر آب دانَم

آب کُرَم را ... نه خود فشانَم ... حقیقتَم را ... به عاشورا نَم

تن غریبا ... به انتقانَم ... من حریقا ... حیوان دانَم

شنِ طریقا ... بساعتانَم ... پرنس میغا ... به مامتانم

و چن صدیقا ... از عربانَم ... و جلجتا را ... به اَهرمانَم

و قاهرم را ... نه خود کُشانَم ... و طاهرم را ... به مَش غلانَم

و ظاهرم را ... اموات دانَم ... و کاهرم را ... تش نکشانَم

و ماهرم را ... هندِ ندانَم ... و اهرمانَم ... به سر نشانَم

و آن بهشتا ... از حفظ مانَم ... تن زِ خشتا ... من بخدانَم

از آتشم من ... صاحب زمانَم ... زمان خود را ... بساعتانَم

و وقت خود را ... کم به ندانَم ... و رخت خود را ... شنبه ندانَم

و سخت خود را ... بخته ندانَم ... و تخت خود را ... اخته ندانَم

و جان خوش را ... پَخته ندانَم ... و آل خود را ... به تخته دانَم

و انتقامش ... گرانترانَم ... و آن به دیوان ... بنده گرانَم

نه روز خود را ... بسم الله نَم ... نه دوز خود را ... به انتها نَم

نه سوز خود را ... کرب و بلانَم ... نه چوز خود را ... به انتقانَم

و گرگ خود را ... به بره دانَم ... و بره خود ... به ناکُشانَم

و دره خود ... به ناگُشانَم ... و قبره خود ... به آسمانَم

و تبره خود ... ضد مسانَم ... و شبره خود ... دجال دانَم

و صبره خود ... نه ایوبانَم ... و ببره خود ... نه افریقانَم

و جبره خود ... ز زهره نانَم ... و کبره خود ... به دیلمانَم

و حبره خود ... نه خائنانَم ... روز خدا را ... نا به خرانَم

و لازمان را ... محافظانَم ... تا سقف کیهان ... فرو نکانَم

و آفرینش ... نه بنده کانَم ... و هوش گیتی ... به خود کشانَم

و ابرهیما ... به ناکُشانَم ... و شاه فرعون ... سرش گرانَم

و جاسسانم ... ضدا خدا نَم ... دروغکان را ... به دشمنانَم

و خالِ بندان ... نه پُر گرانَم ... و ماله اکشان ... به اشکنانَم

و شال گرگان ... بر آن هرانَم ... و آل مُرگان ... نه خود سرانَم

غزال سبحان ... کم از خدانَم ... رجال روشان ... نه تیره کانَم

سوته دلان را ... نه کِبره دانم ... بهانه جویان ... نه شبره دانَم

زوزه کشان را ... نه من خفانَم ... و آن غفونا ... به یزکِشانَم

و آن شبونا ... من به موسانَم ... و آن تبونا ... غزوه ندانَم

و مرکبونا ... نه عرفنانَم ... و شرکبونا ... نا به خودم دَم

و سرکه بونا ... کُفَش کشانَم ... و هرکه بونا ... سُفَش به شانَم

و آن خدا را ... که می پرستید ... حقیقتش را ... نه خود به مستید

به نام آن حد ... هر که بدزدد ... دسش قطاند ... رو به شفا نَد

به نام آن کَد ... که جاودانَد ... آنکه نِکش دی ... تو رازِ آنَد

به نام آن رَد ... که نام ما بَد ... گوشا به کَر دی ... سبوی ما هَد

به نام آن یَد ... که نزد ما بَد ... دست حقش دی ... و مزد آنَد

به نام آن زَد ... که فر به وانَد ... نه روز ما بود ... به آسمانَد

به نام آن قَد ... که کوه ما بَد ... سر به فلک دی ... نیاز مانَد

به نام آن جَد ... که پیر ما بَد ... نه مسخرش دی ... پیر خرابَد

به نام آن فَد ... که ما نبودیم ... نه کور پوشیم ... به اور کوشیم

به نام آن عَد ... سرش کلامَد ... که راز او بود ... سوی خدا نَد

به نام مرتَد ... که کافرم شد ... همه غلامان ... بسان آدم