اربان دربان سربان

1 به انکبانَه ... بروسیا نمانَه

1 به دهرِ ما نَه ... به توحیدم نگا نه

و تو مرا زِ خورشید ... به چهر آن خدا نَه

و من به سربنی بم ... سرم به ناتنی دَم

و آن به دهر بانَم ... زِ خیزران کشیدم

و آن به زهرِ بانم ... به خود ندا ندیدم

و آن به سرقپانم ... به دولِ نابریدم

خداوند یکی دان ... به تخم استوانه و کعبش ندان و کعبه هندوانه و جعبش ندان ... خداوند به آوندش مانه ... که خود به رویشی دانه ... و سبزه علف مانه جوانه ... و من آنم که فلک مرا به کرکری ببانه ... و صاحب الزمانم به مقام بانه ... و آزارم دانه به دانه ... و من آنم که خدا به آسمانه ... و زمین بی همه چیزش به گمانه ... و ندانمی چرا دوزخ ما به فصل شانه ... و همه ز کهکشان زوم نبمانه ... و همه به چرخ خورشید گزارشش نمانه ... و به آنان که گره کور به کار کس دوانه ... همه را دانه به دانه به تکانه ... و چنین تیک زدن مرا به میگ بیست و نا نه ... و هر آن جبرانی من به کمانه ... و به حرمتم چراغت خاموشی و نمانه ... و کرامتم به ملتی گمانه ... و به فریاد طبیعتت نگوشم ... و فقط به خلق خود تکیه بکوشم ... و همه فرمان از خودم به دانه ... و جزای حرمتم میلیون ها را به حسین ابن علی نام نمانه ... و به آن خورشیدم نوای تاریک نمانه ... و به آن ماه خودم مسیح جلتجتا نمانه ... و به آن شاه خودم نا همدانه ... و من آن نیم که انکی به خدا نه ... و همه زنده بگورم بنمایی چو گنانِه ... و به یادآوری اش هزار بدترش گنانِه ... و ندانمی که هستمی مرا گم به نمانه ... و نباشم دگری خودم یکی و تک به دانه ... و به حرمتم نگویند چه نامی مو رزانه ... و نمایشی نده تا که به فرمایشی ایم جلوه بمانه ... و چه خواهی تو ز من که من به این خاک روانه ... و به تاریخ سه تا باشدشم در این زمانه ... و خودم تن بر یکی گمانه ... و دو دیگر تن من به خوش و ماهِ خود نشانه ... و خسارتم به بسیار نمانه ... و عدالتم ندان حال به همزاند و آنه ... و چه کس کونِ مرا گِرَد او را برعکس بر چالِ همانه ...

(0 لایک)