آتَم ... آتَشَم من ... و آتش خود پرستشاتَم

آری من هم ... به کیمیا بَم

جامِ زَرَم را ... به مِی توانَم

فر به هرم را ... نه بُز چرانَم

خود نه گدانَم ... که خود گو مانم

من نه خدایم ... فقط هو مانم

و آن هواَم را ... به زیر زمانَم

تن خودم را ... به نفروشانَم

و جان شیرین ... به حفظ مانم

من نه خروشَم ... و خود نجوشَم

و ناخموشَم ... نه سر به موشَم

عصای خود را ... سرش خمانَم

لب خودم را ... به رُژ کشانَم

و خنده ام را ... خودم ندانَم

از خود به سیرم ... نه سر به زیرم

دروگرم را ... بدست گیرم

و چکش خود ... به پرت دیرم

سوراخ سوراخم ... پر از پَچ و خَم

فرشتگان را ... به کهفِ کانَم

من آن الاغم ... دموکرتانَم

و مثل فیلی ... آن شاه مانَم

خدای خود را ... یهوه ندانَم

بلای شمسا ... غورش بدانم

حبه انگور ... زورش بدانم

قرا قروتا ... فورش بدانم

حال خودم را ... به بسته دانم

بست خودم را ... سنجاق زانم

و سر به سنجاق ... بنچاق دانم

همه سخن را ... از حفظ مانم

و زاغ خود را ... پرش ندانم

و شاپرم را ... به آفریقانم

من آن کلنگم ... اللهِ لنگَم

عصای خویشا ... بر پنج کندم

ستاره خود ... به شش پرندم

تن سلیمان ... نشد به قربان

و هیکلم را ... رسد فراوان

دو شاخ خود را ... تا به هوا زان

و زعفرانی ... بسان انسان

خود نه خموشم ... همش به جو شَم

گندُ نگارم ... نگندِ جو شَم

شمبه ندانم ... نه جمعه کوشم

دوشنبه ها را ... به تاجکش دَم

تن خدا را ... بسان آدم

منِ فدا را ... نه کربلا دَن

بینِ کُراتی ... آواره بودَن

در این کهکشان ... نه آتشش دَم

به اور کوشَم ... نه مورِ موشَم

نبی من باش ... عصا به تو دَم

و کودکان را ... نه خودکشو دَم

و کورشَم را ... مبادش آدَم

مسیح خود را ... علی ندادم

و نام او را ... به مهر خادَم

و ظاهرَم را ... نه مصطفادَم

همش خودَم را ... فحش اَخودَم دَم

چرا فَرَم را ... بزاد ماتَم

که ایزدان را ... به اردکاتَم

و خسته از خود ... بسان قاتَم

بقای خود را ... نه غاز کاتَم

و غاز خود را ... به ناز آتَم

عزاز خود را ... نه کاز آتَم

وطن به خوبان ... بتاز آتَم

و آتَمَش را ... نه تَش کشاتَم

و خرمَش را ... به رَش کِشاتَم

و رشتِ خود را ... بهشت بزاتَم

و آتَمِ خود ... زِ مارِ داتَم

و مار خود را ... کِبرِ نداتَم

و روشنک را ... صِغرِ نداتَم

و آن زلیخا ... نه یوسف آتَم

و مش حسینا ... شِهره نداتَم

و کَش حسینا ... شِبره نداتَم

و تَش حُسینا ... زِبره نَداتَم

تن مسلمان ... بِبره نداتَم

و آن بِشیری ... روی دوپاتَم

و کوه فرآن ... نه خوش گُت آتَم

چرا که بُت را ... سرش به راتَم

و کعب ابریم ... نَزِش کِشاتَم

و عمرِ نوحا ... نشارد آتَم

و صبر کوها ... نکارد آدَم

و آتَمم را ... پُر از خداتَم

و ماتَمم را ... نبینتم کَم

و بره ها را ... بزک کناتَم

و گرگ و میشم ... خنک بشاتَم

و حوصلیشَم ... نه کم شَد آتَم

و خوفشیمم ... نه بَت شد آتَم

و آتَمی را ... به رَه نشاتَم

و رَه که دیدی ... خُمینِ زاتَم

و آن به مُلان ... شمرِ کُشاتَم

و من چو شمران ... نه سر به راتَم

و آن بدان را ... به کُش کُناتَم

و نیکنَش را ... نه خود کُشاتَم

و سیکَنَش را ... طریق ها تَم

و ریکَنَش را ... نه مستراتَم

و شیگَنَش را ... نه فَر به خاتَم

و حیونش را ... نه هر به هاتَم

و انسنش را ... به هر دو داتَم

و سبحنَا را ... یَشمِ سزاتَم

و تُحفه ها را ... نه آبتاتَم

و اژدها را ... برون فتاتَم

و زشتها را ... جرون اِتاتَم

و رشتِها را ... به پنبه کاتَم

و پنبه ها را ... به امریکاتَم

و پنبه کاران ... سیه زغاتَم

و شنبه کاران ... سپید آتَم

و سر نه راهان ... نه کمره کاتَم

و کم برویان ... نه شمره کاتَم

و هم به رویان ... نه عشوه آتَم

و تَم به رویان ... نه کِشوه آتَم

و سَم به رویان ... نه سشوه آتَم

و هم نه رویان ... به آشناتَم

و خم رَوویان ... زشت خداتَم

و شَم به رویان ... نه کِشت آتَم

ورَم به رویان ... خَمِشت آتَم

چه جلوه هاتَم ... از هیبناتَم

و آتَمَش را ... پُر از خدا تَم

خداتَمَش را ... بزبزه ها تَم