مقایسه نسبی اعداد با اثرات نیک و بد

از قدیم در کتب مقدس چنین روایت گردیده است که آفرینش را پیری باشد در باغی که گویند آدم (ع) را او آفرید ... و در آن روایت سخن از باغی بود و آدم و حوایی و ماری و درخت معرفت نیک و بدی که آن پیر آدم (ع) را سفارش نمود تا از میوه آن درخت معرفت نیک و بد نخورند و لذا گویند که آن آدم خطا نمود و از بهشت اخراج گردید و باقی ماجرا ... لذا من در پی تحقیقاتی کوچک و نسبی چنین دریافتم که واژه "بَد" در پارسی دارای دو حرف و معادل لاتین آن "Bad" باشد که آن دارای سه حرف است ... و لذا مجموع عدد "دو و سه" برابر با "پنج" است که فرض نمایم آن به معنی "بَد" بوده و احتمال دارد که عدد "5" در زندگی جانداران اثر بدی داشته باشد ... و لذا حقیقت از ما نهان بوده و ما به علم الهی دسترسی نداریم ... و خداوند آگاه و عالم به نیک و بد باشد ... از سویی واژه پارسی "نیک" را میتوان "خوب" نیز معنی نموده و دارای مجموع سه حرف است و معادل لاتین آن واژه "Good" باشد که آن دارای چهار حرف است ... و لذا مجموع اعداد "سه و چهار" برابر با عدد "هفت" یا "7" است ... و لذا می توان چنین پنداشت و احتمال داد که آن عدد هفت در زندگی ما جانداران می تواند تاثیرات نیکی به همراه داشته باشد ... و از طرفی در کتب مقدس روایت است که خداوند دنیا در طول شش روز خلق نمود و روز هفتم بود که کار خلقت را به پایان رسیده دریافت و خدا در روز هفتم آرام گرفت و لذا آن روز هفتم بنا بر تحقیقات کوچکی که در متن فوق عنوان نمودم می توان روزی خوب و نیکو عنوان گردد و لذا آنچه میان بَد و نیک است را می توان در اعداد به سان آنچه میان پنج و هفت است عنوان نمودن و آن عدد "شش" یا "6" است ... و لذا "کعب" آن است که مسلمانان و پیروان ادیان ابراهیمی آن را مقدس دانسته و لذا آدمان بازی هایی نیز از برای خویشتن به طراحی نموده اند که در آن بازی ها بسان "منچ" یا "تخته نرد" در آنان از ابزاری به عنوان "تاس" یا "Dice" استفاده می گردد که آن دارای "شش" وجه باشد و آن شش وجه را حج باشد و آن عدد "شش" در چنین بازی هایی ختم شمارش قدم های بازی است و آن عدد "شش" بر روی تاس را می توان معادل آفرینش حقیقتی به احتمال صد درصد نیز در نظر گرفت ... مثلاً اینکه من به عنوان فردی در میان جمعی از دوستان خویش ادعایی را مبنی بر بوقوع پیوستن حادثه ای در آینده مطرح نمودن و مثال می تواند چنین باشد که آنان را بگویم "فردا هوا بارانی است" و لذا جهت اینکه ادعایم کاملاً و "صد در صد" به حقیقت تبدیل شود می توانم به آن عدد "شش" را نسبت داده و ظاهراً "شش" نماد "احتمال یا شانس صد در صد" باشد ... لذا نتیجه چنین حاصل میگردد که "پنج" عددی "بد" است ... "شش" عددی "نیک و بد و یا "نیک یا بد" است و نماد بوقوع پیوستن حقیقت است و آن "هفت" به یحتمل عددی "نیک" است ... و لذا از آن هنگام که بشر قادر به شمارش ایام گردید و اولین مبنای شمارش ایام را به احتمال زیاد "هفته" بنا نمود که دارای "هفت شبانه روز" است و از آن می توان چنین نتیجه گرفت که آن خداوند از برای بشریت و جاندارانی که آفریده است همواره "نیک خواه" بوده و تقدیر ایشان را نیک رقم زده است و لذا در کتب مقدس و به احتمال زیاد از سوی "آدم (ع)" ، "نوح (ع)"، "ابراهیم (ع)" و "موسی (ع)" روایت است که آن آفریننده خلقت را نام "یهوه" باشد ... و گویی آن خدای "یهوه" به احتمال بسیار همان پیری است که "آدم (ع)" را در باغی به شکل و ظاهر خود آفرید و از روح خویشتن در آن دمید و ایشان را از بهشت بسوی زمین راند و نسل آن آدم گویی امروز تمام زمین را فرا گرفته است و لذا آن داستان خلقت آدم گویی بیشتر در خاور میانه و غرب رواج دارد و آن شرقیان را ندانم که بر چنین روایتی معتقدند یا خیر ... و از سویی مرا چنین در باور آید که احتمال دارد آن "خدای یهوه (ع)" در واقع "صاحب الزمان روزهای هفته" باشد چرا که آن "صاحب الزمان" لقبی باشد که بنا بر باور من و تعدادی از اجنه که با من در ارتباط هستند ... می تواند به چندین عنوان تعبیر گردد ... و یکی از آنان افرادی باشند که در طول تاریخ تمدن بشریت قادر به کشف و اختراع "گاهشمار" یا "تقویم" گردیده اند ... و آن گاهشمار می تواند انواع مبدا های تاریخ و ابزاری را شامل گردد که از آنان جهت شمارش لحظات زیستن بشریت و ساعت استفاده می شود ... و حتی آن واحد "سال نوری" و "پارسک" نیز یکی از این مقیاس های شمارش است ... از طرفی می توان "صاحب الزمان" را شخصیتی در نزد آدمیان ، خدایان یا ایزدان و ... در نظر گرفت که "صاحب دورانی" بوده و یا می تواند از سوی خداوند در سطوحی از آفرینش یا کلاً "صاحب پدیده زمان به امانت" باشد ... مثلاً در آیین "زرتشتی" روایت است که شخصیتی بنام "زروان" خالق "زمان" باشد که "اهورا مزدا" و "اهریمن" از آن پدید آمدند... و لذا آن "زروان (ع)" را می توان "صاحب الزمان" قلمداد نمودن ... و لذا مرا چنین علم باشد که آن واژه "صاحب الزمان" به غیر از آن وزن و قافیه ای که در واژگان و حروف دارد می تواند دارای شخصیت ها و چهره های مختلفی میان خلایق خداوند عظیم الشان باشد و آنان می تواند از خدایان، ایزدان، عفریتان، دیوان، شیاطین، حیوانات، انسان ها، جنیان، پریان، فرشتگان، ملائک، آدمیان و ... باشند ...