مردوک

و من آنم زمین و آسمان ایران دانم ... و من آنم فرهور را هما یزدان دانم ... و من آنم که جان آدمان نادان دانم ... و من آنم که خود را من بسی گریان دانم ... و من آنم خدایان را به تاکستان دانم ... و من آنم که نارنجا به پیرستان دانم ... و من آنم که آرنجا به ناکستان دانم ... و من آنم خداوندا به آنستان دانم ... و من آنم هداوندا به رادستان دانم ... و من آنم که راز آدمان بستان دانم ... و من آنم که ناز ایزدان نستان دانم ... و من آنم که جان از جان شیرستان دانم ... و من آنم که نام از نام نیرستان دانم ... و من آنم که دان از دان ایرستان دانم ... و من آنم توانم از نیستان پُر کانانم ... و من آنم کتاب خود همان فُرآن دانم ... و من آنم که حافظ بر خودم قُرآن دانم ... و من آنم سلیمان را به ملکستان دانم ... و من آنم محمد را به کافستان دانم ... و من آنم که زرتشتا به دابستان دانم ... و من آنم که بت ها را همی دستان دانم ... و من آنم مدائن را به آن ایوان دانم ... و من دانم که عبرت را به آیستان دانم ... و من آنم که ماهم نا خلاصم ... و من آنم که شاهم را کلاسم ... و من آنم خدایم را نماسم ... و من آنم حسین الماس دانم ... و من آنم که نوحم آق دانم ... و من آنم که کوهم ساق دانم ... و من آنم که آدم را مولانام دانم ... و من آنم که شمسا بر قو دانم ... و من آنم که خود را برنو دانم ... و من آنم که سوتم را نزانم ... و من آنم که موتم را نکانم ... و من آنم که کوتم را نمانم ... و من آن که فوتم زار دانم ... و من آنم زرم را گار دانم ... و من آنم گرم را سار دانم ... و من آنم سرم را مار دانم ... و من آنم مرم را کار دانم ... و من آنم کرم را یاس دانم ... و من آنم یسم را کاس دانم ... و من آنم کسم را ماس دانم ... و من آنم مسم را ناس دانم ... و من آنم نسم را شاس دانم ... و من آنم شسم را نارسانم ... و من آنم نرم را هارسانم ... و من آنم هرم را فارسانم ... و من آنم فرم را حاقنانم ... و من آنم حقم را داغنانم ... و من آنم دغم را یاق دانم ... و من آنم یقم را داس دانم ... و من آنم دسم الماس دانم ... و آن الماس خود بران ندانم ... و آن بران به تیغ حیدرانم ... و آن حیدر به کرارم نمانم ... و آن تکرارها را لعنت آرم ... و آن لعنت به هر چه منت آرم ... و آن منت به خلقی را نمانم ... که خلقان جامه خود را درانند ... و آن سر را به قمه نترانند ... و آن تر را بخون آلود نانند ... و آن لودا به آن جالوت نانند ... و جالوتم به آن کابوت دانند ... و کابوتم به آن تابوت دانند ... و تابوتم به نا اهلان ندانند ... و نا اهلان به ابراهیم نمانند ... و ابراهیم و نوحم فربزانند ... و فر را آن بزانستان مانند ... و آن بز را به خر حیوان ندانند ... که آن حیوان هیولایی کشانند ... و آن هولا به بیستانش کشانند ... و آن کش را به آن یهدان دانند ... و آن یح را به قندستان ندانند ... و آن قندا به چایی غسل دانند ... و آن میرزای شیرازی گمانند ... که تحریما به تنباکو او کاند ... و خود را بر سر خلق استواند ... و آن خلقان به گوسپندان نمانند ... که گرگانش شبانان را نمانند ... شبانانش خدایی چهره دانند ... و موسی از شبان حیرت کناند ... و آن خزر مسلمان را نداند ... که استادش را آن به مهدی رهنماید ... و مهدی را چه کس استاد شانَد ... که آن کس جز اهورایش نماند ... که آن هورا مسلمانی نداند ... و هور آند بسان عیسوانَد ... و عیسی را منی همچون قوداند ... و آن قو را به تختی از طبوسد ... و آن طبسا ندانم از که اوسَد ... و آن سدر و حنایی چون مناند ... که من دیو سپیدم را نماند ... و اورنگا نشان اهرماند ... که فردوسم به شهنامه مو دانه ... که خوش را آخرت آن فرهو دانه ... که فرهو را به فرعونی نمانه ... و آن فرعون همسرش از خواهرانه ... که خواهر آسیه نامی نمانه ... و راز خلقت آن آسیه دانه ... که موسایش اُ نیلا باز کانه ... و اوساش اژدها از آدمانه ... که مصلوبش شود چون بیگناهه ... آری آن چون منی فارغ از آن زمان مکانَ ... که راز خلقتش بابا نمانه ... و بابایش به اسماعیل نمانه ... و قدر مطلق او را قُر بخوانه ... و فریادش به ابریم نارسانه ... و این وقتا به حلقی چون نمانه ... که آن از تار مویی بارکانه ... و ناکس چون منی از دوکیانَه ... که وقتا همچو ابریسی نمانه ... و آن فرور به دوکم نپچانه ... و من ردایی از نخش بخوانه ... که مردوکَم دو وَر گَردد او دانَه ... که فارق از زمان و از مکانه ... و آن همچون خداوندم نمانه ... که عالم های او بسیار مانه ... و خود را آن به یکتایی ندانه ... بدرو خود به بیست دوسفرانه ... که یک از بیست و دو فرزاد نانَه ... و فرز اتارع به نمانه ... و من هرزه به دنیایم نمانه ... مقام هرزگی را القو دانه ... و آن القو به حورالعین مانه ... که تا تن بیندی آن را خو دانَه ... و آن همچون طمعکار حمله کانه ... و او نامش عجوزه به نمانه ... و آن مقام آدم را ندانه ... که کعبی بر حجازش گُم نمانه ... و آن بر کعب خود هم اَنگ زانه ... که تا دنیا دنیاست او بمانه ... و آن دجال آنَه ... و آن را چهره چون من به نمانه ... و آن رجال آنَه ... همی نیکان رو او .....